این جهان همچون درخت است ای گرام 

                       ما بر آن، چون میوه های نیم خام

سلام میکنم به همه ی دوستان عزیزم.باید خدمتتون عرض کنم

که بنده ی حقیر به دلایل شخصی نمیتونم دیگه این وبلاگ رو

اداره کنم.دیگه مطلب جدید نمیذارم و تا آینده ای نه چندان دور یا

وبلاگ رو حذف میکنم یا به همین حالت میذارم بمونه و دیگه بروز

نمیشه.از همه ی دوستانی که در این مدت منو یاری کردن از

جمله برادر کربلایی علی اکبر محمد زاده(کربلایی ۱۱۰ ) بسیار

ممنونم.با

اینکه خیلی برام سخته ولی مجبورم بگم که خدا حافظ.......

و    مــــــــــن الـــلـــه تــــــوفـــــیـــــــق...

میلاد سراسر نور هشتمین

 آفتاب تابناک امامت و ولایت

حضرت علی ابن موسی الرضا(ع) 

بر تمامی شعیان مبارک باد

از کجا بگم؟ اینقدر حرفهای نگفته تو این سینه ی من هست که نمیدونم از

 کجا شروع کنم.      

آخه نمیشه آدم نسبت به همه چیز بی تفاوت باشه.تو استان سر سبز

 مازندران شهر هایی که تو نوار ساحلی قرار دارند و به اصطلاح توریستی

 هستند(که انشاالله توریستی نمیشد.که هر چی میکشیم از همین

 توریست های بی بند و بارند که ظاهرا به جای تفریح میان که ناموسشون

 رو به همه نشون بدن.) آخه من نمیدونم این غیرت کجا رفته؟شرف کجا

 رفته؟(البته بگم که همه ی مسافرین جزو این دسته نیستن.چونکه افراد

 بسیار محترم و خانواده داری هم برای مسافرت میان)وضعیت شهرها که

 افتضاح شده.لب ساحل ها که بماند.اصلا یه طوری شده که کسی بخواد

 تذکر هم بده تردید داره که این کار رو انجام بده یا نه؟که نکنه بعدش زیر

 سوال بره.از هر نا کجا آبادی میان اینجا هر غلطی دوست دارن میکنن. اون

 هم تو شهرهایی که ۵۰۰ یا ۱۰۰۰ و یا خیلی بیشتر از این

 شهید داده.شهدا خوش بحالتون که رفتید و شاهد این درد کشیدن ها

 نیستید.اصلا همه ی اینها یه طرف من بعضی اوقات به خودم میگم وقتی

 که دهها چشم به دنبال یه خانم یا دختری هست اون شوهر یا برادر چطور

 به روی خودشون نمیارن که بابا این ناموسمونه.یه وقتایی فکر میکنم که

 خوشحال هم میشن.

مسافرین محترم!!!!!!!!! میان سه ماهه تابستون یا تعطیلات عید هر کاری

 دوست دارن میکنن و با هر وضعی که میخوان میچرخن و میرن اونوقت

 چیزی که  میمونه روسیاهی ما خدمت شهداست. خیلی ها میگن خب

 اینها میهمانند ولی ما مهمونه اینطوری صد سال دیگه هم نمیخوایم.به امام

 زمانمون (عج) چی بگیم؟؟؟؟؟؟؟ گاهی وقتا میشه آدم دلش واقعا

به درد میاد.خیلی حرفهای دیگه تو سینمه ولی نمیدونم چطور بگم. 

      شاید بعدا

 نوشتم.میدونم که حرفهای من تاثیری نداره و من باید ازخودم شروع کنم

 ولی لا اقل با حرف زدن یه کم سبک میشم.

به امید اون روزی که آقامون بیاد و امربه معروف و نهی ازمنکر واقعی رو اجرا

 کنه...                                                آمین                              

خدایا!از عمر ما بکاه و به عمر رهبرمان بیفزای

نتونستم وبم رو بروز کنم.راستش درد هایی تو دلمه که دیگه نمیتونم تو دلم

 نگه دارم. خلاصه اینکه بدون مقدمه میخوام برم سر اصل مطلب. 

القصه: چرا؟؟؟ چرا امر به معروف و حتی نهی از منکر دیگه بین مردم و

مسولین هیچ جایگاهی نداره؟؟؟

آخه بابا مگه از واجبات دینمون نیست؟مگه  یکی از دلایل قیام عظیم کربلا

امر به معروف نبود؟مگه امام حسین (ع) سر مبارکش رو در همین راه فدا

نکرد؟اونوقت منه بد بخت اسم خودمو میذارم بچه شیعه.نوکر امام

حسین و خیلی چیزهای دیگه.اما وقتی باید عمل کنم مثل ... جا میزنم.از

این میترسم که نکنه آبروم بره؟!نکنه با حتی یه تذکر سرزنش بشم؟!اره

این درست که اگه بحث آبرو و جان و مال و ناموس مطرح میشه و اگه در

 خطرند این وظیفه ساقط میشه اما بقیه ی موارد چی؟

میرم تو هیات یه ساعت تموم برا اهل بیت عزاداری میکنم اونوقت که میام

 بیرون انگار نه انگار.....

خانم مثلا محترم(که انگار شوهر بی غیرتش با رضایت کاملا و از صمیم قلب

 ازش راضیه)رو میبینیم که با وضع وحشتناک و زننده تو کوچه و

 خیابون ......   بماند....

اونوقت منی که مدعی هستم شیعه ام خم به ابرو هم نمیارم.چرا باید

اینطوری باشه؟

مسولین عزیز که قربونشون برم اصلا بیییییییییخیال.

ای که بر ذات خراب بعضیهاشون(تاکید میکنم بعضیهاشون)لعنت.میدونی

 چرا؟ظاهرا مسولین گرامی(که به قول یه عزیزی بزرگترینو سنگینترین

 چیزی که بلند میکنن یه خودکار بیک -ه .نه سرما میخورن نه گرما. ماهی

 فلان قدر حقوق و مزایا و حق ماموریت میگیرن که البته ماموریتهاشون....باز

 هم بماند..)میخوان ارگانی نظیر ستاد اجرائی امر به معروف و نهی از منکر

 رو که از ارکان اصلی نظام جمهوری اسلامی ایرانه حذف کنند یا خلاصه یه

 بلایی سرش بیارن.از یه بزرگی سوال کردم مگه فلانی یا فلانی یا ...

 نمیدونن که وضعه مملکت اینه و فساد اخلاقی و اجتماعی داره تو مملکت

 امام زمان(عج) بیداد میکنه؟اون بنده خدا گفت وقتی بچه های همون فلانی

 و فلانی که گفتی خودشون مشکل اخلاقی دارن اونوقت چه انتظاری

 میشه داشت؟؟؟واقعا هم نمیشه انتظاری از بعضی از این مسولین

 داشت. حالا نمیدونم اصلا من این وسط چیکارم که اینقدر دارم با ملت بحث

 و جدل میکنم؟؟؟

فقط میتونم یه دعا بکنم که خدایا!به  همون امام زمانت قسمت میدم اگه

این مسولین ما قابل هدایت نیستند در دنیا و آخرت رسواشون کن.

                                                                   < الهی آمین>

صاحب جواهر الکلام بعد از نقل این عبارتها یا قسمتی از این عبارتها از شیخ طوسی، اینطور به گفته خود ادامه می دهد: «نعم، من اعظم افراد الامر بالمعروف و النهی عن المنکر و اعلاها و اتقنها و اشدها تأثیرا خصوصا بالنسبة الی رؤساء الدین هو ان یلبس رداء المعروف واجبه و مندوبه و ینزع رداء المنکر محرمه و مکروهه، و یستکمل نفسه بالاخلاق الکریمة، و ینزهها عن الاخلاق الذمیمة؛ یعنی آری، از بزرگترین امر به معروف و نهی از منکرها و بالاترین آنها و پایه دارترین آنها و مؤثرترین آنها خصوصا نسبت به زعماء دینی (که مردم به آنها و عمل آنها می نگرند) اینست که عملا جامه کار نیک بپوشد و در کارهای خیر، چه واجب و چه مستحب عملا پیشقدم باشد، جامه زشتکاری را از اندام خود دور کند، نفس خویش را به اخلاق عالی تکمیل کند و اخلاق زشت را از خود دور نگهدارد». بعد می فرماید: «فان ذلک منه سبب تام لفعل الناس المعروف و نزعهم المنکر، خصوصا اذا اکمل ذلک بالمواعظ الحسنة المرغبة و المرهبه، فان لکل مقام مقالا، و لکل داء دواء، و طب النفوس و العقول اشد من طب الابدان؛ یعنی امر به معروف و نهی از منکر از طریق حسن عمل، سبب مؤثر و کاملی است و ممکن نیست بی اثر بماند، خصوصا اگر به پند و اندرزهای خوب زبانی ضمیمه شود که هر مقامی سخنی را ایجاب می کند و هر دردی دوائی دارد. بهداشت و معالجه روح مردم مشکل تر و پرپیچ و خم تر است از معالجه بدن آنها». در آخر، سخن خود را به این جمله ختم می کند: «مسال الله التوفیق لهذه المراتب؛ یعنی از خدا مسئلت می نمائیم که ما را برای رسیدن به این درجات موفق بدارد».

مائیم و   تیغ و  حلقوم  شما              یک موی ز سر خامنه ای کم گردد

در حدیث است: «کونوا دعاه للناس بغیر السنتکم؛ مردم را به دین حق و صلاح دعوت کنید اما با ابزاری غیر از ابزار زبان یعنی با ابزار عمل» (اصول کافی ج 2 ص 78 باب ورع). در حدیث دیگری است که معمولا مورد استناد فقهاء در باب امر به معروف و نهی از منکر است که: «ما جعل الله بسط اللسان و کف الید و انما جعلهما یبسطان معا و یکفان معا» (فروع کافی، ج 3، ص 55). یعنی چنین نیست که خدا اجازه داده باشد که تنها زبان باز باشد ولی دست بسته باشد، بلکه اگر باز است هر دو باید باز باشد و اگر می خواهد بسته باشد هر دو بسته باشد، یعنی اگر عمل در کار نباشد خوب است زبان هم بسته باشد.

در اینجا استنباط یکی از بزرگترین فقهای اسلامی را از این حدیث و امثال این حدیث برای شما از کتاب خودش نقل می کنم. شیخ ابوجعفر طوسی معروف به "شیخ الطائفه" در کتاب "نهایة" که از متون معتبر فقهیه ما است می فرماید:  امر به معروف، هم به وسیله دست می شود و هم به وسیله زبان، اما به وسیله دست معنایش اینست که خودش شخصا عامل کار خیر باشد و عملا از منکرات اجتناب کند تا مردم خودبخود به او تأسی جویند»اما به وسیله زبان به این نحو است که مردم را دعوت کند و نوید بدهد که در دنیا مورد ستایش و در آخرت مشمول پاداش الهی واقع می شوند و آنها را از کیفرهای بد بترساند. بعد می فرماید:یک قسم از امر به معروف یدی و عملی اینست که طرف را تأذیب کند و گاه منجر به قتل نفس و جراحت می شود، ولی اگر مستلزم زدن و قتل نفس باشد بدون دستور حکومت شرعی جایز نیست.

مهلت توبه با توجه به آیات قرآن :

 یك عمل ظاهری است، توبه او پذیرفته است.

بالای سرم عکس تو را نصب

 نمودم...

یعنی که سر من به فدای

 قدم تو...

در مسأله جواز نظر، تردیدی نیست که اگر نظر از روی " ''تلذذ'' " یا " ''ریبه'' " باشد حرام است. " ''تلذذ'' " یعنی لذت بردن، و نگاه از روی تلذذ یعنی نگاه به قصد لذت‏ بردن باشد، و اما " ''ریبه'' " یعنی نظر به خاطر تلذذ و چشم چرانی نیست، ولی خصوصیت ناظر و منظور الیه مجموعا طوری است که خطرناک است و خوف‏ هست که لغزشی به دنبال نگاه کردن به وجود آید.
این دو نوع نظر مطلقا حرام است، حتی در مورد محارم. تنها موردی که‏ استثناء شده، نظری است که مقدمه خواستگاری است که در این مورد اگر تلذذ هم باشد - که معمولا هم هست - جایز است. البته‏ شرطش اینست که واقعا هدف شخص، ازدواج باشد یعنی مرد جدا به خاطر ازدواج بخواهد زن را ببیند، و از لحاظ سایر خصوصیات مورد نظر، زن را پسندیده باشد، نه آنکه برای چشم چرانی قصد ازدواج را بهانه قرار دهد.

قانون الهی مانند قانونهای بشری نیست که بتوان با صورتسازی خیال خود را راحت کرد. در اینجا وجدان انسان حاکم است و خدای متعال که هیچ چیز بر او پوشیده نیست محاسب. علیهذا باید گفت در حقیقت استثنائی در کار نیست، زیرا آنچه قطعا حرام است نگاه به قصد تلذذ است و آنچه مانعی‏ ندارد اینست که نگاه به قصد تلذذ نباشد ولی تلذذ قهرا پیدا شود.
فقهاء تصریح کرده‏اند که جایز نیست کسی به زنها نگاه کند تا در بین‏ آنها یکی را انتخاب کند. آنچه جایز است، در مورد یک زن خاص است که‏ به او معرفی شده است و درباره‏اش می‏اندیشد، از سایر جهات تردیدی ندارد فقط از نظر چهره و اندام تردید دارد، می‏خواهد ببیند آیا می‏پسندد یا نه؟ برخی دیگر از فقها به صورت احتیاط مطلب را بیان کرده‏اند.

راجع به نهى از آرایش و استعمال عطر در خارج از خانه ،پیامبر، در ضمن حدیثى، نهى فرمودند از این‏که زن، براى دیگران، خود را بیاراید، و فرمود: «''اگر براى غیر شوهر، خود را آرایش نمود، لازم است خداوند او را با آتش بسوزاند''».

در مورد پرهیز زنان از شبیه ساختن خود به مردان،پیامبر(ص) می فرماید: ''خداوند، مردانى را که شبیه زن مى‏شوند و زنانى را که خود را شبیه مرد قرار مى‏دهند، نفرین کرده است''».

امام باقر علیه السلام نیز، در ضمن حدیثى فرمودند: «جایز نیست که زن، خود را شبیه مرد نماید؛ زیرا پیامبر، مردانى را که مشابه زنان مى‏شوند و همچنین زنانى که خود را شبیه مردها قرار مى‏دهند، نفرین کرده است». در قرآن و روایات، علاوه بر دستورهایى که در مورد حفظ حجاب زنان آمده است، مسئولیت‏هایى نیز به مردان واگذار شده است از جمله: پیامبر اکرم در مورد عفّت نسبت به زنان مردم می فرماید:«''نسبت به زنان مردم، عفیف باشید تا زنان شما عفیف بمانند''».