از کجا بگم؟ اینقدر حرفهای نگفته تو این سینه ی من هست که نمیدونم از

 کجا شروع کنم.      

آخه نمیشه آدم نسبت به همه چیز بی تفاوت باشه.تو استان سر سبز

 مازندران شهر هایی که تو نوار ساحلی قرار دارند و به اصطلاح توریستی

 هستند(که انشاالله توریستی نمیشد.که هر چی میکشیم از همین

 توریست های بی بند و بارند که ظاهرا به جای تفریح میان که ناموسشون

 رو به همه نشون بدن.) آخه من نمیدونم این غیرت کجا رفته؟شرف کجا

 رفته؟(البته بگم که همه ی مسافرین جزو این دسته نیستن.چونکه افراد

 بسیار محترم و خانواده داری هم برای مسافرت میان)وضعیت شهرها که

 افتضاح شده.لب ساحل ها که بماند.اصلا یه طوری شده که کسی بخواد

 تذکر هم بده تردید داره که این کار رو انجام بده یا نه؟که نکنه بعدش زیر

 سوال بره.از هر نا کجا آبادی میان اینجا هر غلطی دوست دارن میکنن. اون

 هم تو شهرهایی که ۵۰۰ یا ۱۰۰۰ و یا خیلی بیشتر از این

 شهید داده.شهدا خوش بحالتون که رفتید و شاهد این درد کشیدن ها

 نیستید.اصلا همه ی اینها یه طرف من بعضی اوقات به خودم میگم وقتی

 که دهها چشم به دنبال یه خانم یا دختری هست اون شوهر یا برادر چطور

 به روی خودشون نمیارن که بابا این ناموسمونه.یه وقتایی فکر میکنم که

 خوشحال هم میشن.

مسافرین محترم!!!!!!!!! میان سه ماهه تابستون یا تعطیلات عید هر کاری

 دوست دارن میکنن و با هر وضعی که میخوان میچرخن و میرن اونوقت

 چیزی که  میمونه روسیاهی ما خدمت شهداست. خیلی ها میگن خب

 اینها میهمانند ولی ما مهمونه اینطوری صد سال دیگه هم نمیخوایم.به امام

 زمانمون (عج) چی بگیم؟؟؟؟؟؟؟ گاهی وقتا میشه آدم دلش واقعا

به درد میاد.خیلی حرفهای دیگه تو سینمه ولی نمیدونم چطور بگم. 

      شاید بعدا

 نوشتم.میدونم که حرفهای من تاثیری نداره و من باید ازخودم شروع کنم

 ولی لا اقل با حرف زدن یه کم سبک میشم.

به امید اون روزی که آقامون بیاد و امربه معروف و نهی ازمنکر واقعی رو اجرا

 کنه...                                                آمین